Sigurður Wiium og Sólveig

Sólveig Traustadóttir, bænaleiðtogi og gjaldkeri Aglow á Íslandi lést á Líknardeild Landsspítalans laugardaginn 5. mars, tæplega 61 árs að aldri.

Sólveig fæddist 12. júlí 1950, dóttir hjónanna Trausta Guðjónssonar og Ragnheiðar Jónsdóttur. Eftirlifandi eiginmaður Sólveigar er Sigurður S. Wiium, f. 27.12. 1944, þau höfðu átt farsælt hjónaband í 43 ár. Þrjú uppkomin börn, Börn Sigurðar og Sólveigar eru: 1) Hrefna Rós, f. 1968, eiginmaður Ívar Halldórsson, f. 1970, börn þeirra eru Tanja Rós, f. 1990, Sahara Rós, f. 1992, Alex Ívar, f. 1994, Alexandra Líf, f. 1995, og Rebekka Lind, f. 1997, 2) Sigurður Heiðar, f. 1971, eiginkona Gerður Rós Ásgeirsdóttir, f. 1972, börn þeirra eru Sigurður Jóel, f. 1997, Sandra Rós, f. 1999, Karin Rós, f. 2003, og Gerður Eva, f. 2007, og 3) Elva Ósk, f. 1975, eiginmaður Þórarinn Friðriksson, f. 1965, börn þeirra eru Jakob Andri, f. 1998, Sólveig Rut, f. 2001, og Guðrún, f. 2008.

Sólveig og Sigurður stunduðu nám við Troens Bevis Bibel- & Misjons Institutt í Noregi 1981-1982 og bjuggu þar til 1986. Sólveig útskrifaðist sem sjúkraliði 1990. Hún starfaði síðan á Borgarspítalanum í Fossvogi. Sólveig var virk í kristilegu starfi hér á landi sem og erlendis, meðal annars sem öldungur í Fríkirkjunni Veginum og stjórnarmaður í Aglow Íslandi, kristilegum samtökum.


Sólveig var alin upp á kristnu heimili og má segja að hún hafi fengið trúna með móðurmjólkinni. Foreldrar hennar voru bæði tengd inn í Hvítasunnuhreyfinguna og voru hluti af brautryðjendum og stólpum hennar. Móðursystur Sólveigar voru annálaðar bænakonur, ættaðar frá Gilsfjarðarbrekku í Gilsfirði í Geiradalshreppi. Lestur guðsorðs, bænir og samfélag trúaðra var sá grunnstólpi sem Sólveig kynntist strax í æsku, allt hennar líf og skoðanir mótaðist af þeim fjársjóði sem trúin á Guð færir.

Sólveig var hugsjónakona, ein af hetjum trúarinnar sem hafði áhrif á alla þá sem kynntust henni. Hvatning hennar og huggunarorð gæddu líf margra og gáfu byr í seglin þegar á reyndi. Það sem var einkennandi fyrir líf Sólveigar var þekking hennar á Orði Guðs, hún lifði orðið og minnti okkur öll á þann fjársjóð sem Guðsorð er, orð hennar hljóma í huga okkar " við skulum treysta á fyrirheit Guðs".

Aglowstarfið og framgangur þess átti hug og hjarta Sólveigar alla tíð. Hún sat í stjórn Aglow Reykjavík í fjögur ár og síðar í Landsstjórn Aglow á Íslandi, sem bænaleiðtogi og gjaldkeri hún gegndi því embætti í 15 ár. Skarð Sólveigar verður vandfyllt en minning um yndislega systur og Guðskonu yljar okkur Aglowkonum og hvetur til dáða. Sterkur leiðtogi og fyrirmynd er farin heim til fundar við Drottinn. Við þökkum af öllu hjarta samfylgdina, heiðrum minningu elskulegrar systur og vinkonu. Umvefjum fjölskyldu hennar í bæn.

Í kærleika Drottins.
Landsstjórn Aglow á Íslandi

.....

Sólveig Traustadóttir var kona sem snerti líf fólks. Ég er þakklát fyrir að hafa kynnst henni og tel mig ríkari af. Leiðir okkar lágu saman síðustu tvo áratugi, sérstaklega í kristilegu kvennastarfi. Í rúman áratug vorum við saman í landsstjórn Aglow. Við sóttum margar ráðstefnur erlendis, undirbjuggum fundi og ráðstefnur og áttum samfélag saman. Margir stjórnarfundir voru haldnir á heimili Sólveigar og var hún höfðingi heim að sækja.

Sólveig var fróðleiksfús og hafði skoðanir á mörgum málum. Hún hafði ríka réttlætiskennd og kapp til að sjá fólk rísa upp og losna undan ýmiss konar áþján.
Hún var baráttukona og hvatti marga til dáða og mun sú snerting lifa áfram. Þegar kom að eigin baráttu við erfið veikindi var einbeitnin mikil og hetjulega barist.

Sólveig sleit barnsskónum í Vestmannaeyjum og minntist með gleði benskudaganna þar. Móðir hennar var henni fyrirmynd í mörgu og voru þær mæðgur nánar. Það er erfitt fyrir fjölskyldu og vini að sjá á eftir þeim báðum með örskömmu millibili, en Ragnheiður móðir Sólveigar lést 5. mars sl.
Sólveig talaði huggunar- og uppörvunarorð til margra, sérstaklega kvenna. Aglowkonur í Vestmannaeyjum eru þakklátar fyrir heimsóknir Sólveigar til Eyja og umhyggju.

Aglowkonur í Vestmannaeyjum senda Sigurði, eiginmanni hennar, og fjölskyldu innilegar samúðarkveðjur og bæn um blessun og huggun frá Drottni Jesú Kristi.

Þóranna M. Sigurbergsdóttir.

.....


Sólveig Traustadóttir Wiium hefur verið tekin heim, að mér finnst alltof snemma, en við skiljum ekki alltaf hverju það sætir þegar fólki á besta aldri er kippt burtu. Sem unglingur kynntist ég þessari fallegu og sterku stúlku og síðar á lífsleiðinni áttu leiðir okkar eftir að liggja oft saman, bæði gegnum samstarfið í Fríkirkjunni Veginum þar sem við vorum bæði öldungar (það er í stjórn kirkjunnar). Sólveig og Björg konan mín voru líka í stjórn Aglow þar sem þær störfuðu saman í mörg ár og varð vel til vina.

Sólveig var ein mesta bænakona sem ég hef kynnst og höfum við reynt að tileinka okkur hennar lífsviðhorf, að játa út það sem við viljum sjá í lífinu og aldrei að nefna vansigur eða eitthvað neikvætt á nafn. Það er af mörgu að taka ef segja á eitthvað frá Sólveigu, ég gríp eitt atvik sem átti sér stað fyrir nokkrum árum og lýsir þessari stórbrotnu konu vel.

Björg missti lyktarskynið upp úr veikindum og fann enga lykt í nokkur ár eða þar til eitt sinn er þær vinkonur ásamt fleiri konum voru á Aglow-móti í Bandaríkjunum. Á ferðum þeirra til Bandaríkjanna tilheyrði að kíkja í Victoria Secret-verslanir og þegar Sólveig gerði sér grein fyrir að Björg fann ekki einu sinni lykt inni í þeirri búð sagði hún að þetta gengi ekki og það yrði að biðja fyrir þessu þegar komið væri upp á hótel. Í stuttu máli sagt fékk Björg lyktarskynið samdægurs eftir bænina.

Við hjónin nutum góðs af samferðinni með Sigurði og Sólveigu á margan hátt, meðal annars vorum við á bænalista. Þau hjón hafa verið á meðal okkar nánustu vina í yfir 30 ár svo þetta er sár söknuður yfir þessum mikla missi fyrir okkur hvað þá fyrir fjölskyldu hennar. Ég bið góðan Guð að gefa frið og lækningu inn í líf eiginmanns, barna, barnabarna sem og annarra aðstandenda sem nú horfa á eftir þessari miklu trúarhetju fara heim til Drottins.

Halldór Pálsson.

.....

Kveðja frá lyf- og húðlækningadeild A2

Í dag kveðjum við Sólveigu Traustadóttur, vinnufélaga okkar, eftir langa og erfiða baráttu við veikindi. Við vissum að kveðjustundin nálgaðist, en það er sárt þegar stundin rennur upp og vonin hverfur.
Sólveigu kynntumst við margar fyrst þegar hún hóf störf sem sjúkraliði á þáverandi gæsludeild slysa- og bráðadeildar Borgarspítalans og strax við fyrstu kynni urðu mannkostir hennar okkur öllum ljósir. Þar var á ferðinni kona sem hafði mikið að gefa og lét sér annt um fólk, jafnt sjúklinga sem samstarfsfólk og fjölskyldur þeirra. Hún var kona sem hafði góða nærveru, fallega framkomu og hún gekk rösklega til verka. Allt eru þetta eiginleikar sem nýttust vel í störfum hennar sem sjúkraliði.

Frá fyrsta degi tilheyrði Sólveig kjarnahópnum okkar, sem nú hefur starfað saman í mörg ár og gengið einhuga í gegnum ýmsar breytingar á deildinni. Sólveig var ein af þeim sem ákváðu að vera áfram á deildinni þegar henni var breytt í lyf- og húðlækningadeild. Eins og gengur hafa ýmsar mannabreytingar orðið á stórum vinnustað á löngum tíma, en Sólveigu hefur lynt vel við alla, án þess að fara í manngreinarálit. Á löngum starfsferli hafa því margir bundist henni sterkum vináttuböndum og hennar verður sárt saknað í okkar hópi.

Sólveig var okkur ekki einungis góður vinnufélagi, heldur líka einstaklega greiðvikin og gjafmild kona. Við nutum því ekki aðeins samvista með henni, heldur nutum við líka gjafmildi hennar á ýmsan hátt. Þannig höfum við margar þegið frá henni gjafir sem hún eða móðir hennar prjónuðu, lopapeysur, sokka eða skó. En veraldlegu gæðin voru henni ekki hugstæðust. Sólveig var mjög trúuð kona og trúði einlæglega á mátt bænarinnar, og það var ósjaldan sem hún bauðst til að biðja fyrir okkur og fjölskyldum okkar, og ég veit að við samstarfskonur hennar og fjölskyldur okkar vorum gjarnan í bænum hennar. Þá gilti einu hverjar skoðanir okkar á trúmálum eru, þetta var hennar leið til að sýna okkur óendanlega umhyggju.

Sólveig tók veikindum sínum af miklu æðruleysi og fékk mikinn styrk í trúnni. Hún trúði því að drottinn Guð myndi leiða hana í þessari baráttu og ef það ætti fyrir henni að liggja að ná ekki bata í veikindum sínum, þá myndi hann hjálpa henni að takast á við þau eins og allt annað sem lífið býður upp á. Þannig var Sólveig, hún tókst á við hvert verkefni með drottin sér við hlið. Með söknuði kveðjum við Sólveigu og þökkum fyrir að hafa fengið að eignast vináttu hennar.

Við vottum Sigurði, eiginmanni Sólveigar, börnum þeirra og öðrum aðstandendum okkar innilegustu samúð. Missir ykkar er mikill en megi minningin um góða konu lifa.

María Vigdís Sverrisdóttir,
deildarstjóri A2.

.....

Ég ætlaði ekki að trúa því að Sólveig væri látin þegar Halldóra systir hennar hringdi í mig til að segja mér frá andláti Ragnheiðar móður sinnar og Sólveigar, en þær létust með fárra daga millibili. Þrátt fyrir mikil veikindi taldi ég Sólveigu ekkert á förum.

Sólveig var æskuvinkona mín. Ég man aldrei eftir okkur ósáttum. Í minningunni var vinátta okkar mikil og við leituðum hvort til annars með allt milli himins og jarðar. Móðir mín var auk þess afskaplega hrifin af Sólveigu og leit á hana sem sitt barn á margan hátt, enda Sólveig nær daglegur gestur á heimilinu þegar við vorum lítil. Sólveig var ári eldri en ég og því var hún mér á margan hátt þroskaðri og ég tel að mamma hafi því treyst henni vel fyrir mér þegar við vorum börn. Stundum var okkur strítt á því að við værum kærustupar en oftast tókum við þetta ekki nærri okkur og svo mikið er víst að slík stríðni hafði engin áhrif á vináttu okkar.

Við ólumst upp í Vestmannaeyjum - hún í Hjarðarholti og ég í Húsadal. Húsin standa hlið við hlið, þó að þau tilheyri sitt hvorri götunni og því var auðvelt að stökkva yfir vegginn á lóðamörkunum þegar mikið lá við. Þegar Sólveigu leiddust bræður sínir eða ef góður matur var í boði hjá mömmu brá hún sér oft yfir vegginn og á sama hátt stökk ég yfir í Hjarðarholt ef mig vantaði leikfélaga, eða ef ég hafði veður af betri mat hjá Ragnheiði mömmu hennar en ég var alltaf velkominn í Hjarðarholt. Við áttum margar góðar stundir saman í leikjum og ærslum sem börn og unglingar. Sólveig flutti hins vegar frá Eyjum snemma á unglingsárunum og eftir það urðu tengslin minni, eins og við var að búast.

Þó að samskiptin eftir brottflutninginn frá Eyjum væru minni en áður og stundum liðu mörg ár milli þess að við hittumst eða ræddum saman átti Sólveig alltaf mjög stórt pláss í huga mínum. Sólveig var afskaplega hlý og hún var fljót að hafa samband ef eitthvað bjátaði á í lífi mínu, þannig var hún manna fyrst að hafa samband við andlát foreldra minna og á sama hátt heyrði ég strax frá henni þegar Guðmundur eldri bróðir minn lést fyrir réttu ári síðan. Hún átti alltaf nægan kærleika aflögu.

Trúin hefur alltaf átt stóran þátt í lífi Sólveigar og trúin varð henni mikill styrkur í veikindum hennar. Hún sýndi ótrúlegt æðruleysi og alltaf sagði hún að sér liði bara vel þegar ég spurði um líðan hennar, þrátt fyrir að ég vissi að hún væri fársjúk. Fyrir nokkrum mánuðum komu Sólveig og Sigurður eiginmaður hennar í mat til okkar Guðlaugar. Við áttum yndislega kvöldstund saman yfir góðum mat og spjalli um gamla daga. Í framhaldinu hafði ég hugsað mér að senda Sólveigu gamlar myndir sem ég á frá æskudögunum í Eyjum. Því miður tókst mér ekki ljúka þessu ætlunarverki í tæka tíð.

Ég sendi Sigurði og fjölskyldu, ásamt systkinum Sólveigar og fjölskyldum, einlægar samúðarkveðjur og bið Guð að styrkja þau í sorginni, bæði vegna fráfalls Sólveigar og Ragnheiðar móður hennar.

Fjölnir Ásbjörnsson.

.....

Mig langar með fáum orðum að minnast systur minnar, Sólveigar Rósu Traustadóttur.
Solla var einstök systir, kærleiksrík og ráðagóð. Skynsöm og hjartahlý. Það var alveg sama hvað ég talaði um við Sollu, alltaf var hún tilbúin með svör, ekki með frekju eða ákveðni heldur mjúk og hlý. Guð gaf Sollu alveg sérstaka hæfileika til að ráðleggja og tala til mín með svo mikilli visku að ég gat ekki annað en brosað og svo kom: "Inga, við skulum biðja fyrir þessu..." og svo byrjaði hún: "Himneski faðir minn" o.s.frv. Já, ég var lánsöm að vera litla systir svona einstakrar konu.

Við Solla vorum ekki miklir mátar þegar við vorum krakkar, hún var 4 árum eldri en ég og fannst alveg rosalega leiðinlegt að þurfa að passa mig. En svo kom að því að ég þurfti að passa börnin fyrir hana og þá var nú gott að eiga litla systur. Til að borga mér pössunina sendi hún Hrefnu dóttur sína til mín og hún var sko dugleg bæði að passa og sinna heimilinu fyrir mig. Síðustu misseri hefur hún Solla verið mikið veik, en aldrei lét hún deigan síga, alltaf til staðar með uppörvun og hvatningu til mín og annarra. Hún var að prjóna peysu á eitt barnabarnið þegar ég heimsótti hana síðast og var hún máttfarin en falleg var peysan og vel prjónuð. Nú er þessi kafli búinn og Solla er hjá Drottni okkar og frelsara, þeim er hún fékk aldrei nóg af að lofa og tigna.

Á kveðjustund vil ég þakka Guði fyrir yndislega systur og vinkonu.
Elsku Siggi, Hrefna, Siggi, Elva og fjölskylda. Drottinn blessi ykkur og styrki í sorg og söknuði.

Ingveldur (Inga) litla systir.

.....

Mig langar að minnast Sólveigar föðursystur minnar í nokkrum orðum. Ég kynntist henni almennilega eftir að fjölskyldan fluttist heim frá Noregi eftir nokkurra ára búsetu þar. Þar sem ég er á svipuðum aldri og börnin hennar var ég gjarnan hjá þeim þegar ég kom til Reykjavíkur. Það var ýmislegt brallað á Seljabrautinni þá og mér þótti alltaf gott að vera þar. Solla var alltaf svo góð við mig. Við vorum mjög líkar í útliti, báðar dökkar með brún augu svo hún var oft spurð að því hvort ég væri dóttir hennar. Solla átti ríka og persónulega trú á Guð og elskaði að starfa með fólki sem þurfti á kærleika og umhyggju að halda. Hún fór aldrei í felur með trúna og var ófeimin við að biðja fyrir þeim sem þurftu á því að halda, hvort sem hún var í vinnunni eða úti á götu.

Á fullorðinsárum fékk ég að kynnast Sollu á allt annan hátt. Við áttum sömu trú á Guð og ég fékk tækifæri til að starfa með henni um stund í gegnum kristilega kvennastarfið Aglow og annað kristilegt starf. Ég sat með henni námskeið og þar kynntist ég henni enn betur. Síðasta haust naut ég þess að fá að starfa með henni að mikilli kvennaráðstefnu sem við ásamt öðrum góðum konum stóðum fyrir. Þrátt fyrir mikil veikindi lagði hún sitt af mörkum og var okkur hinum mikil fyrirmynd.

Sólveig átti einstakt samband við Jesú Krist. Hún átti fullvissu um að þrátt fyrir veikindi sín myndi Guð aldrei sleppa af henni hendinni. Sú fullvissa hefur nú orðið að veruleika því Solla hefur nú fengið að líta frelsarann augliti til auglitis. Hún kveið því aldrei að þurfa að kveðja þetta líf því hún vissi hvert hún stefndi - beina leið í faðm Jesú Krists.

Í dag kveðjum við Sollu frænku. Ég bið Guð að gefa fjölskyldu hennar styrk og kraft til að takast á við sorgina og söknuðinn. Ég bið þess jafnframt að allir sem þekktu Sollu muni eignast sama trúartraust á frelsarann Jesú eins og hún Solla átti.
Takk fyrir allt sem þú varst mér elsku Solla mín.

Erdna R. Varðardóttir.





Kveðjur.

Innilegar samúðarkveðjur. Blessuð sé minning Sólveigar. Frelsarinn okkar, Jesús, sagði: Ég er upprisan og lífið. Sá sem trúir á mig, mun lifa, þótt hann deyi.
Sigurbjörn Þorkelsson, Reykjavík

Kominn í faðm föðurins á Himnum þar sem föðurland okkar er Sólveig var afar mæt kona, og hennar skarð verður vandfyllt. Hennar er sárt saknað .Drottinn blessi og huggi aðstandendur, fjölsk. og vini.
Gréta Sigurðardóttir, Stykkishólmi